Quantum Break – przemyślenia po skończeniu

Quantum Break – przemyślenia po skończeniu

May 23
Quantum Break – przemyślenia po skończeniu

Po dłuższej chwili przerwy udało mi się skończyć Quantum Break. Wiele o grze napisałem w pierwszych wrażeniach dobry miesiąc temu, ale teraz, gdy już pył po napisach końcowych opadł, gotów jestem do podsumowania.

Quantum Break to dobra gra. Ma w sobie naprawdę fajne pomysły, olbrzymi budżet, interesujące mechaniki i potrafi nieźle przykuć do konsoli. Cierpi jednak na syndrom “ej, zróbmy z tej gry film” i to cierpi tak bardzo, że dobre wrażenia pod koniec rozgrywki zaczynają się rozmywać. Wbudowany w grę serial odpływa w kierunkach astralnych razem z resztkami rozsądku, które umierają podczas kolejnych zakrętasów fabularnych. Przyznam się szczerze, że nagromadzenie dziwacznych rozwiązań w opowiadanej przez grę historii osiągnęło u mnie masę krytyczną i ostatni odcinek serialu… przewinąłem.

Nie miałem już siły słuchać o countermeasure, straciłem zainteresowanie tym, kto w której rzeczywistości siedział i dlaczego. Chciałem już tylko dotrzeć do końca i poznać zakończenie, które było – wbrew fabularnym szaleństwom – dość przewidywalne. Gdy wyjechały napisy, poczułem sporą ulgę.

Niedobrze czuć ulgę, gdy pojawiają się napisy końcowe. Po części było to spowodowane właśnie tą nieszczęsną historią, ale równie ważną rolę zagrał też game design, z którym gra pożegnała się przed walką z ostatnim bossem. Walka była nierówna, nieprzyjemna i nie dała mi wykorzystać w zasadzie żadnych umiejętności spośród tych, które posiadłem podczas przechodzenia gry. Sfrustrowałem się do stanu rzucania padem (o dywan).

Quantum Break nie bardzo wie, czym chce być. Serial? Może być, ale po co to granie, między odcinkami? Gra? Całkiem fajna, ale po co te półgodzinne filmy pomiędzy etapami? Koniec końców, po ochłonięciu, doszedłem do wniosku, że była to klasyczna gra, o której się mówi “Okej”. Ani wybitnie dobra, ani katastrofalnie zła. Raczej do niej nie będę wracał, chociaż pewnie kiedyś wspomnę, bo część gameplayowych rozwiązań była naprawdę niezła. No i ta mistrzowska animacja twarzy.

Liczę na to, że kiedyś powstanie sequel (albo już powstał, w innej rzeczywistości) i tym razem nie będę zmuszony do oglądania serialu z pogranicza Marvela i Lostów.

9 comments

  1. avatar
    angb

    Z tego co ogladalem trudno zawiesic niewiare. Wiele drzwi dalo sie otworzyc zmieniajac czas, chyba, ze deweloperzy mieli inny pomysl i zmiana czasu nie byla dostepna.
    Pewnie nigdy nie zagram, ale nic z tego, co czytalem nie zacheca do tego-poza animacja twarzy, no ale to raczej za malo.
    Chetnie przeczytam jak podszedl u4. Oby jeszcze na wakacjach:)

  2. avatar
    Jerzy

    Rozumiem, to już nie żałuję, że tego na PC normalnie nie było, wygląda na przeciętniaka.

  3. avatar
    Simplex

    Jest wersja PC, ale tylko na windows store i bardzo kiepsko zoptymalizowana.

  4. avatar
    wp

    Mnie tam Quantum Break bardzo się spodobał, ale ile ludzi tyle opinii. Jest sporo dużo gorszych gier… w które ostatnio grałem

  5. avatar
    Rip

    Obok Division to moje największe growe rozczarowanie w tym roku, bardzo się zawiodłem na Remedy.

    Kończ U4 i bierz Dooma 😀

  6. avatar

    Rip ma racje Doom wymiata ! wp nie wiem jak Ci sie może w ogóle podobać QB to jest kicz jakich mało, bardzo się zawiodłem na tym tytule żałuje że w ogóle kupiłem tę grę

  7. avatar
    Kanier

    Gra całkiem niezła, ale mam podobne odczucia co autor, że nie wiadomo co to właściwie jest. Taka pół gra, pół film – może i ciekawa koncepcja ale do mnie nie przemawia.

  8. avatar
    Witrop

    Gra taka sobie, pograć można ale rewelacji nie ma.

  9. avatar
    Simplex

    Doom urywa. No i Uncharted 4 również. Cubi, jeżeli jeszcze nie kupiłeś żadnej z tych gier, to biegnij do sklepu 🙂
    Póki co to moje dwie najlepsze gry tego roku, ale mam nadzieję, że Dishonored 2 i Deus Ex: Mankind Divided to zmienią.

Leave a Reply