Tomb Raider – pierwsza recenzja

Tomb Raider – pierwsza recenzja

Mar 02
Tomb Raider – pierwsza recenzja

Chyba pierwsza. I prawie recenzja. Ale jako że ostatnio jestem zwolennikiem bardzo kategorycznych tytułów, po których ludziom na oczy spada czerwona zasłona, to i tym razem pozwoliłem sobie mocno naciągnąć tytuł. Dlaczego właściwie to nie jest do końca recenzja? Bo jeszcze gry nie skończyłem. Fabularnie wygląda mi to na prawie koniec, a w multiplayerze jest na razie zbyt mało ludzi, żeby rzetelnie pograć (udało mi się zdobyć zaledwie trzeci poziom). Dlatego też w tym tekście skupiam się na trybie dla pojedynczego gracza.

Zacznijmy od końca: Tomb Raider to wspaniała gra i całkiem porządna opowieść. Rozgrywka podzielona jest tu na dość wyraźnie od siebie oddzielone sekwencje strzelankowe, alpinistyczne i logiczne. Nie ma w tym nic szczególnie odkrywczego, wszak standardy w gatunku przygodówek akcji wybrukował, wyasfaltował i wypolerował na glanc trzyczęściowy Uncharted, ale Tomb Raider (herezja!) niewiele mu ustępuje. To bardzo szybka, bardzo dobrze zaplanowana seria ekscytujących scen akcji, przy których Indiana Jones może nie schowałby się w ciemny kąt, ale na pewno zdjąłby kapelusz i przetarł oczy z niedowierzaniem.

Strzelaniny wykonane są wzorowo, strzały “wchodzą” z odpowiednią mięsistością, ale autorzy postanowili trochę zawalczyć ze standardami i dali Larze do rąk przepotężny łuk. Strzelanie z łuku daje niezrównaną radochę, bo trzeba napiąć cięciwę, co chwilę zajmuje, ale trafienia zwykle zabijają przeciwników na miejscu. Z biegiem fabuły Lara dorabia się też zapalniczki zippo, dzięki której strzela strzałami ognistymi i wtedy dopiero zaczyna się sianie prawdziwego zniszczenia.

Wymian ognia jest sporo i miejscami zaczynają męczyć intensywnością. Znienacka pojawiają się tłumy wrogów, kolejni dojeżdżają na linkach, a Lara uwija się jak w ukropie, w czym niestety nie pomaga popsuty system osłon. Lara automatycznie przykleja się do przeszkód i potrafi się przeczołgać za kolejną po naciśnięciu klawisza, ale nie panujemy nad tym, czy właściwie się ukrywa, czy nie. Na szczęście walki nie są na tyle intensywne, żeby stanowiło to jakąś wielką wadę, a całkiem sporo daje się załatwić, działając po cichu tak długo, jak się tylko da.

Element alpinistyczny to standard. Nic nie popsuto, niczego nowego nie wniesiono. Jest bardzo dobrze: Lara skacze tam, gdzie ma, łapie się powierzchni nawet jeśli popełnimy minimalny błąd w wymierzaniu skoku i nie zabija się od razu, gdy ześlizgnie się nam z dachu. Brakuje mi jedynie ostrego sprintowania (o dziwno obecnego w multiplayerze).

Zagadki logiczne opierają się na żywiołach i grawitacji, dzięki czemu są wyjątkowo ekscytujące. Coś trzeba podpalić, coś trzeba naciągnąć i puścić, gdzieś trzeba poukładać kanistry, żeby obciążyć równoważnię: to są dokładnie takie zagadki, jakie fani Lary kochają. Niestety będą musieli się za nimi nieco porozglądać, bo najlepsze czekają w opcjonalnych grobowcach. Gra informuje wprawdzie za każdym razem, że grobowiec jest w pobliżu, ale nie ma obowiązku zwiedzania go. Jeśli ktoś, tak jak Lara, nienawidzi grobowców (sama to mówi!), ominie całkiem sporą porcję bardzo dobrej rozrywki. Tak, dobrze się Wam wydaje, to brzmi trochę jak sandbox i Tomb Raider trochę jest sandboxem. Można wracać do raz zwiedzonych miejsc i eksplorować je ponownie, tym razem dostając się tam, gdzie się wcześniej nie dało.

Rozwój postaci w Tomb Raiderze jest dwutorowy. Pierwszy tor to ulepszenia sprzętu. Dzięki zapalającym strzałom podpalamy na odległość białe płachty materiału, czekan pozwala na wspinaczkę po określonych powierzchniach, lina to możliwość przejścia przez niektóre przepaście oraz przyciągania do siebie oznaczonych elementów otoczenia… i prawdę mówiąc to by w zupełności wystarczyło. Nowy sprzęt to poszerzanie możliwości postaci – logiczne, proste i odpowiednio ciekawe. No i można w tej kwestii całkiem sporo wymyślić.

Niestety tutaj autorzy przekroczyli granicę umiaru. Lara rozwija bowiem też swoje własne umiejętności, na końcu których znajdują się te nieszczęsne finishery, o których pisałem parę dni temu, ale kilka rzeczy po drodze też robi mocno nieprzyjemnych. Początkowe zdolności mają sens: możliwość chwilowego ogłuszenia przeciwnika po uniku, zwiększanie udźwigu i tak dalej – ale potem autorom kończy się koncept i zaczyna się słabo uzasadnione szlachtowanie przeciwników. Śmierć w Tomb Raiderze jest zresztą w ogóle nie tłumaczona, czasami scenarzysta pochyla się nad nią niczym seryjny zabójca nad zmarzniętym pieskiem, wzdycha “och, jak mi smutno” i rusza dalej w krwawy taniec.

Tak, jest wyraźny dysonans między tym, co Lara robi w scenkach przerywnikowych i podczas normalnej rozgrywki. Szlochanie nad pierwszym zabitym jelonkiem to najdobitniejszy przykład. Dziewczyna zresztą głodnieje już po godzinie gry, co przywołało u mnie niezbyt dobre dla twórców gry wspomnienia pewnego odcinka Southparku, w którym uwięzieni przez śnieg mieszkańcy miasteczka już po paru minutach zjedli Erica Robertsa, bo byli głodni.

Mamy więc to szlochanie nad jelonkiem, a zaraz potem szamotaninę zakończoną pozbawieniem życia pewnego pana – i natychmiast wpadamy w serię headshotów z łuku i pistoletu. Okej, mówię sobie, panie scenarzysto, czekam na parę słów wyjaśnienia. Oho, Lara coś mówi.

-Są tu jacyś ludzie. Musiałam ich zabić.
-Och, pewnie było Ci ciężko.
-Nie, było zadziwiająco lekko.

oscar-tomb-raider

Wow. To było naprawdę słabe. Od tego momentu fabuła i akcja dzielą się na dwa światy. Akcja pędzi wartko, rzuca dziewczyną po kątach, ciska nią o ściany, niemal łamie jej kości – a w tym czasie w fabule mamy zagubioną Larkę, która wprawdzie potrafi postawić na swoim, ale nijak nie odnosi się do okropieństw, które sama czyni. Warto dodać, że sceny fabularne są naprawdę dobre, dialogi mało drewniane (poza tym oscarowym powyżej) i wszystko trzyma się kupy. Szkoda tylko, że kupy z innej gry.

Czy ta schizofrenia Tomb Raidera przeszkadza? Tak, przeszkadza, jeśli staramy się chłonąć opowieść i wzbogacić ją sobie za pomocą nieprawdopodobnej liczby najrozmaitszych znajdziek (to drugi element, w którym autorów poniosło). Ale jeśli szukamy porządnej, płynnej, przemyślanej, inteligentnej, ciekawej, ładnej, ekscytującej gry z gatunku “Michael Bay w życiu nie będzie miał takiego budżetu” – nie ma lepszego wyboru niż Tomb Raider. Oczywiście o ile wcześniej skończyliśmy całą trylogię Uncharted.

Mam nadzieję, że gra dobrze się sprzeda, Lara scenarzystom podrośnie i z emo-podlotka rżnącego nagle przeciwnikom tętnice za pomocą strzał i czekana stanie się pełnokrwistą postacią, która nie będzie się już nadawała do szpitala psychiatrycznego. Szkoda, że tym razem wyszło tak jak wyszło, bo gra ociera się również o geniusz. Ode mnie mocne 8,5/10, jeśli ktoś już koniecznie musi posługiwać się cyferkami.

15 comments

  1. avatar
    SirTorp

    Cubi, come on, mam tu PSX Extreme z tego tygodnia i tam też jest recka :> Sama gra mnie nie jara prawie w ogóle, stąd nie sądzę, żebym kupił inaczej niż w jakiejś potężnej wyprzedaży.

  2. avatar
    Cubituss

    Cholerny print, wszystko mi pokrzyżował!

  3. avatar
    torpeda

    Ale o czym jest ta chyba prawie że recenzja? Że Lara brutalna i bije, że Larę brutalnie biją?

  4. avatar
    SirTorp

    Ej, halo, oszukańcze, co to za podszywanie się?:(

  5. avatar
    Kradziej

    Straszna szkoda, że z tych głośnych zapowiedzi twórców, że córka Pratchetta nad scenariuszem pracuje i że ten będzie bardzo głęboki oraz opowie ciekawą historię Lary stającej się mistrzynią survivalu wyszła kiszka i kolejny przykład “jestem cwaniakiem-łowcą przygód, wiecznie uśmiechniętym i co chwila rzucającym żartobliwymi tekstami… przy okazji: właśnie zabiłem tysiąc osób”.

    Różnica taka, że Naughty Dog nie obiecywało tej głębi i rozkminek nad sensem zabijania, a Crystal Dynamic już tak. Zły marketing szkodzi.

  6. avatar
    kubek

    Tak bardzo serce mi pęka jak ludzie nie rozumieją tego, co się dzieje na ekranie [*] Naprawdę nie dostrzegasz tego pięknego dualizmu, że Lara ma problem MORALNY z zabiciem na początku nawet sarenki, ale tylko sama CZYNNOŚĆ przychodzi jej z łatwością? Do tego właśnie odnosi się cytat, który krytykujesz. Jeśli zna się kontekst, to dialog odnosi się właśnie do tego, co napisałem, a nie twojej hipotezy. I nawet sama gra sugeruje nam wielokrotnie taką właśnie interpretację, powtarzając w kółko sentencję, że Lara “przecież jest Croftem”.

    A teraz po kolei:

    1. Strzelaniny nie są wykonane wzorowo, bo w porównaniu z np. Gearsami broniom wyraźnie brakuje mocy. Przyjemność z używania wszystkiego oprócz łuku mogłaby być znacznie większa, ale wyraźnie zabrakło tutaj ostatecznych szlifów.

    2. Najpierw piszesz, że wymiana ognia aż męczy intensywnością, aby w tym samym akapicie stwierdzić “na szczęście walki nie są na tyle intensywne…”. Czy wspomniana schizofrenia aby nie udzieliła się i Tobie? 😉

    3. Wspinaczka wcale nie jest zrealizowana tak wzorowo jak to opisujesz.

    4. Podejrzewam, że zagadki logiczne fanom starszych części sprawią nikłą przyjemność, bo a)jest ich mało b)ich poziom nie umywa się do reszty serii.

    5. Znajdźki to jedna z najlepszych części tej gry, która wciągnęła nawet mnie (czyt. gracza, który z reguły olewa ten element).

    Ogólnie tekst słaby. Widać, że pisany na szybko, przez co krytyka jest płytka i nieprzemyślana. Odnoszę wrażenie, że wrzuciłeś najłatwiejszy poziom i “przebiegłeś” przez grę, w ogóle nie wczuwając się w historię oraz główną postać. O błędach technicznych w tekście już nie wspominając.

  7. avatar
    torpeda

    Ogólnie tekst słaby
    @

    Nie uważam, że słaby, bo to w końcu jego blog i może sobie pisać co chce, ale pisany pod tezę, którą jasno wyczuć po przeczytaniu wcześniejszego wpisu na blogu “”rozrywka dla debili””

  8. avatar
    Daniel

    No, przeciez pisalem ze to dobra gra, a nie zadna rozrywka dla debili.

  9. avatar
    Cubituss

    Nie gram na easy, bronie mają odpowiednią moc, a gdybym pisał pod tezę, to napisałbym go kompletnie inaczej. Intensywności faktycznie niezręczne, przegapiłem.

  10. avatar
    Rahvean

    Ale się Cubituss rozpędził, 5 wpisów dzień po dniu chyba nie było jeszcze w historii bloga 😉

  11. avatar
    Cubituss

    Miałem taki moment, że pisałem codziennie, smutne że nie pamiętasz 😉 Ale generalnie plan jest właśnie taki.

  12. avatar
    vel

    jakbyś jeszcze @cubi tak masscę ściągnął na powrót do pisania…. uwielbiałem jego styl pisania i docinki 😀

  13. avatar
    Cubituss

    Massca jest bardzo zajęty, gra jedynie w Black Ops II zombies (chyba fabuły nawet nie włączył) oraz małe popierdółki ajfonowe. Poza tym uznał już chyba, że za długa jest przerwa w pisaniu. Zapytam go, ale nie sądzę.

  14. avatar
    Poczah

    tu podobne zdanie –
    grastroskopia.pl/oddajcie-mi-dziecinstwo-bandyci/

  15. avatar
    Karl

    Ode mnie mocne 8,6/10 😉

Leave a Reply