Comments on: Strach jako element rozgrywki

By: seruch

seruch — Tue, 12 May 2009 16:24:26 +0000

Alone in the Dark cala seria ma super klimat… Pamieta ktos Clock Tower? Niezle straszylo, jak dla mnie zaraz po SH na PSX. Martian Gothic: Unification moze to pamietacie? Jak pomysle to Dead Space mozna nazwac bardziej rozbudowana wersja tej gry, nawet fabularnie podobnie.. Aliens vs Predator hah jak widze nie tylko ja nie skonczylem kampanii marines.

By: qudlaty

qudlaty — Fri, 08 May 2009 05:30:06 +0000

Ja szczerze mowiac – lubie nawet momenty, skoczenia mi czegos na plecy

Ale w starym, dobrym SH stylu, moge polecic Siren Blood Curse.
Moze technicznie nie jest to zaden fajerwerk, ale klimat mozna kroic nozem w plastry i sprzedawac tworcom innych gier.

Klimat potegowany przez swiatelko latarki, wszedobylskie ciemnosci i mgly, oraz walenie serca bohatera(erki), gdzie czlowiek wie, ze cos sie w ciemnosciach czai kolo niego, ale strach latarke wlaczyc

Na koniec dodam, ze ujrzec wlasnego bohatera, oczami krecacego sie w poblizu monstrum – jest po prostu bezcenne, w sianiu poplochu u gracza

By: Don Simon

Don Simon — Thu, 09 Apr 2009 05:59:51 +0000

Moj kolega zakonczyl kampanie Marine na pierwszym pomieszczeniu. Bal sie minac pierwsze drzwi. Co zrobil kilka krokow to zaraz jakis Alien go wystraszyl i wracal pedem do pokoju… Ja pewnie lepszy nie bylem .

By: Lukasz Kluj

Lukasz Kluj — Wed, 08 Apr 2009 13:54:34 +0000

No a Alien vs Predator – pierwsza część? Choćby demo, w którym popylaliśmy Marinem ze smartgunem słuchając pikania nadchodzących alienów na naszym naręcznym radarze I odgłos szarżującego Obcego zagłuszany po chwili dźwiękami naszej armaty…

By: Cubituss

Cubituss — Wed, 08 Apr 2009 13:41:45 +0000

Oj tak, They Hunger masakrował mózg… przy Alone’ie też miałem akcję z PC Speakerem!

A dzisiaj kurde jeden stwór z Dead Space ma więcej polygonów niż cały AiTD

By: rzaba

rzaba — Tue, 07 Apr 2009 22:17:17 +0000

a ja do dzis pamietam najbardziej dla mnie ‘straszną’ gre – mod do Half Life, They Hunger – to było naprawde koszmarne przeżycie dla mnie i coś co trudno mi do dzisiaj wytłumaczyć…włos jeżył sie na glowie, dosłownie…

By: Rip

Rip — Tue, 07 Apr 2009 19:07:58 +0000

Pierwszy “Alone in the Dark” mi się przypomina. Grałem na PC z monochromatycznym monitorem i kartą dźwiękową Adlib – muzyka leciała w MIDI, a FX szły przez the unforgettable PC Speaker. W momencie, gdy przez okno na strych wpadł wilkołak (?), rozległ się przeraźliwy dźwięk jeżący włos na głowie, no prawie wówczas osiwiałem. Dopiero później skojarzyłem, że okno zastawić można szafą, a PC Speakera wyłączyć w BIOS-ie.

A tak na serio – kilka momentów robiło spore wrażenie np. wizyta w bibliotece. Poza tym dzięki AitD poznałem twórczość Camille’a Saint-Saens i zainteresowałem Lovecraftem. Gry kształcą

By: Don Simon

Don Simon — Tue, 07 Apr 2009 06:15:49 +0000

Silent Hill 2 to rowniez dla mnie szczyt “horrorowej” fabuly, klimaty i swietnej fabuly. Pewnie dzieki wrazeniom z gry filmowa adaptacja wydala mi sie calkiem fajna.

Dead Space mnie w ogole nie straszyl. Ale tak jest chyba zawsze, gdy bohater jest napakowany bronia. Tak samo bylo w:

- Undying, gdzie poczatek w domu to mistrzostwo swiata, a pozniej jest juz coraz gorzej, a ostatni poziom to zenada (ale i tak gra jest super); strasznie sie zawiodlem na Jericho, bo liczylem na cos lepiej

- The Suffering – poczatek super, strach itp, a pozniej jedna wielka rzeznia

Dlatego Silent Hill 2 jest taki fajny – niby jest latwo, ale nasz bohater jest czesto bezsilny i musi uciekac.

Condemned 1 gralen na PC i mnie znudzila po godzinie. Czy czesc druga mimo to warto sprobowac? Bedzie lepiej?

By: Lukasz Kluj

Lukasz Kluj — Mon, 06 Apr 2009 14:30:06 +0000

Jako najstraszniejsze wspominam przechodzenie pierwszego DOOM’a na słuchawkach będąc samemu w domu. To migotanie przepalonych śiwateł i ryki potworów – brrr… I ten ‘realizm’, który się wtedy wydawał olbrzymi

By: morciba

morciba — Sun, 05 Apr 2009 11:15:22 +0000

Mnie też nie podoba się w horrorach straszenie w nagły i drastyczny sposób. Szczerze mówiąc nie mam dużego doświadczenia z grami horrorowymi ponieważ zawsze mi się tak kojarzyły – straszyć tak żeby gracz podskakiwał na kanapie (jak to ładnie ujął Cubittus) plus masowa eksterminacja. Pewnie to trochę niesprawiedliwa ocena tego gatunku, ale tak mam a raczej do niedawna miałem.
Trafiła w moje ręce gra Eternal Darkness, dosyć stara, wydana na GameCuba. Jestem mniej więcej w połowie i uważam, że to jedna z najlepszych gier w jakie grałem. Niesamowity klimat (w starym, dobrym stylu Lovecrafta) i ciekawa fabuła. Gra wręcz “ocieka” atmosferą, do tego świetna muzyka i ujęcia kamery. Cały czas czuć ten dreszczyk a nagłe momenty się zdarzają, nie często, w sam raz.
Co do samej rozgrywki to taki niezły adventure kilkoma postaciami z widokiem 3D, trzeba trochę pomyśleć, jest sporo walki (głównie broń biała). Plus dwie świetnie rozwiązane rzeczy – magia, rozbudowany i nieźle rozwiązany system czarów, fireballi itp. tam nie ma . Sanity meter – coś w stylu wskaźnika życia czy many, ale odpowiadający za zdrowie psychiczne. Im sanity meter niższy tym częściej doświadczamy halucynacji wzrokowych i słuchowych.
Jeśli macie możliwość zagrania na GC albo Wii – polecam. To zdecydowanie ten typ gier o jakim mowa w artykule. Szukałem informacji o podobnych grach i właściwie tylko Silent Hill wydaje się lekko zbliżony.