Dzisiaj będę w czwartym akcie, mam przegranych (dobre słowo) parę już konkretnych godzin, przychodzi więc pora na coś, co w pewnych aspektach może przypominać recenzję, a w pewnych pierwsze wrażenia. Ponieważ na szczęście nie goni mnie termin, postanowiłem to i owo o grze napisać, bo jak na razie z wrażeniami z samej rozgrywki jest w internecie (tak polskim i zagranicznym) jest średnio.

Zaczniemy od tego, o czym piszą wszyscy – problemy techniczne nękały grę przez pierwsze dwa dni, obecnie sytuacja się ustabilizowała i wczoraj zalogowałem się parokrotnie bez problemu w godzinach wieczornych. Sama rozgrywka dziejąca się trochę po stronie serwera, a trochę po stronie klienta, jest natomiast pomysłem wielce chybionym. Przede wszystkim cały czas czuć pod palcami mikrolaga, czasami zwiększającego się do laga większego podczas spajków, czyli skoków opóźnienia połączenia. Zdarzyło mi się nawet zlagować permanentnie – moja postać stała w miejscu, świat razem z nią i pomogło jedynie przelogowanie się. Tak więc tutaj, drogi Blizzardzie, fail techniczny, bo ja chcę prędko klikać w potworki, a nie wpatrywać się, czy pasek pinga jest zielony czy czerwony.

Co do samej rozgrywki, jest to stare dobre Diablo, okrojone z wielu elementów, ale wzbogacone gdzie indziej. Po pierwsze: system umiejętności faktycznie się sprawdza. To, że mamy ich ograniczoną ilość (i wszyscy takie same) nic jeszcze nie znaczy, bo runy – czyli modyfikatory skilli – sprawiają, że respec jest prędki, łatwy, przyjemny i często robi się go w locie (czyli na przykład po otrzymaniu oklepu od bossa, co na razie następuje bardzo rzadko, ale będzie częściej). W każdym razie dosłownie paroma klikami zmieniamy całą filozofię grania postacią i jest to rozwiązanie fantastyczne. Patrzyłem przez dłuższą chwilę na stream z tygodniowego orania Diablo III przez gildię Method i aktualnie zacięli się na ostatnim bossie w drugim akcie na najwyższym poziomie trudności – ale piszę o tym dlatego, że dosłownie co chwila się respecują, przestawiają skille, kombinują – i to jest fantastyczne!

Diablo polega jednak przede wszystkim na fascynacji cyferkami oraz robieniu miazgi z tłumu potworów i w tej dziedzinie trójka sprawdza się znakomicie. Cyferki wyskakują coraz większe, co chwila wypada jakiś lepszy przedmiot, ale z faktu istnienia wirtualnego domu aukcyjnego zrobił się już gamebreaker. Zamiast bowiem wydawać złoto na podnoszenie poziomu kowala (dzięki czemu zyskuje on dostęp do paru nowych przepisów) znacznie lepiej pobuszować po AH i za to samo złoto nakupić sobie takich przedmiotów, że kowalowi skórzany fartuch opada. I co więcej, można to robić co poziom i kupować te przedmioty co poziom. Zdałem sobie z tego sprawę dopiero wczoraj, po wydaniu jakichś złotych gór na tego cholernego kowala, ale od teraz po prostu nowego wyposażenia szukam na AH i nigdzie indziej.

W pojedynkę gra się dobrze, ale ze stanu “zawsze online” wynikają fajne rzeczy, takie jak lista znajomych i wzajemne zapraszanie się do swoich gier z rozmaitych okazji. Zawsze zaczynam zabawę od przejrzenia, kto ma podobny level do mojego, zagadania i potem ewentualnego wbicia do rozgrywki danej osoby. Potwory się przeskalowują, ale łupy też – i co więcej dla każdej osoby wypadają osobne przedmioty. Wynika z tego bardzo prosta zasada: w cztery osoby można się ubrać w optymalne przedmioty najszybciej, bo dla każdej z czterech osób wypadają z bossa osobne rzeczy. A potem się przecież można powymieniać. Pula itemów, z której można wybierać, jest zatem w tym wypadku największa.

Od strony technicznej gra jest przeciętna i nie ma co udawać, że jest inaczej. Grafika jest przeciętna w stronę dobrej, animacja jest przeciętna, efekty są ponadprzeciętne. Nie jest to ósmy cud świata, ale dzięki temu gra działa w zasadzie na każdym kompie (poza jakimiś totalnie biurowymi badziewami) pochodzącym z ostatnich dwóch lat. Jednak dużą uwagę mam do strony artystycznej – to jest przecież remake Diablo II! Te same potwory, te same miejscówki (tylko trochę inaczej narysowane) – zawiodłem się na tym masakrycznie. Pierwszy akt to mroczny las plus podziemia, drugi akt to pustynia plus robale, trzeci akt to śnieg plus wielka twierdza… każdy kto grał w Diablo II z miejsca poczuje się – nie, nie jak w domu – delikatnie zrobiony w bambuko, tak powiem. Spodziewałem się nowych wrażeń, dostałem drugi raz to samo. Nie podoba mi się to.

Podoba mi się za to polonizacja, bardzo skrzywdzona nieuzasadnionymi moim zdaniem narzekaniami na mięsnego jeża. Głosy są świetne, tłumaczenie jest świetne, za nic nie przełączę się na angielski oryginał. Mam też na sobie przedmiot o nazwie Srogość Wsparcia, co nie pozostaje bez znaczenia .

Gdybym miał ocenić Diablo III na podstawie tych mniej więcej dziesięciu-jedenastu godzin, które w nim zostawiłem, dałbym mu mocną ósemkę ze względu na walory przyciągające – w to się po prostu wspaniale gra i wcale się to klikanie na potworki rozmaitymi skillami nie nudzi. Na pewno dalej będzie lepiej, gdy już wreszcie wzrośnie poziom trudności, ale póki co skłaniam się ku “bardzo dobrej grze z wadami, które nie pozwalają jej być grą znakomitą ani wybitną”.

Jeśli macie jakieś pytania, zadajcie je w komentarzach, postaram się odpowiedzieć/sprawdzić. Jakby ktoś chciał dodać mnie do BNetowych friendsów, to nazywam się tam Cubituss#1139 i już znam ten numerek po haszu na pamięć. Po co upubliczniam tego nicka? Bo ludzie rozjeżdżają się levelami w pół godziny, więc gra się zasadniczo z randomami. A ja bym chciał z czytelnikami bloga chętniej niż z kimś, kogo kompletnie nie znam.

Wiecie, ja tu sobie prowadzę bloga, paręset osób dziennie czyta te moje wypociny w zasadzie niezależnie już od tego co piszę, więc mogę pisać o czym mi się podoba. I jeśli najdzie mnie na hajp Diablo III, to piszę wyłącznie o nim, bez specjalnego przejmowania się liczbą dziennych newsów, wolę walczyć o ich sens. Tymczasem biedaki z blogów komercyjnych muszą dzisiaj pisać o Diablo III jak najwięcej, co też rodzi – z oczywistych względów – newsy typu patologicznego, czyli “napiszmy cokolwiek, byle było o Diablo III!”.

Na razie jedynym sensownym newsem (poza genialną recenzją po godzinie logowania się – dostępna jest tutaj) jest ten na Kotaku, na skutek opublikowania którego bardzo poważny bug trafił do listy najważniejszych poprawek. Otóż jeśli dacie w pewnych okolicznościach (przed zabiciem takiego jednego gościa) swojemu pomocnikowi templariuszowi tarczę, to Diablo III zawiesi się na malinowo, wyloguje was i nie pozwoli się więcej zalogować. Oby to szybko naprawili.

Natomiast dwa pozostałe newsy związane z Diablo III to już czysta pisanina. W polskiej wersji gry występuje mikroboss o imieniu Mięsny jeż, a w achievementach mamy osiągnięcie “Co ja paczę!”. Och, iluż osobom to przeszkadza! Jakie tyrady zostały napisane, że niszczy klimat! Nikt sobie chyba nie zadał trudu przeczytania angielskich nazw achievów, gdzie pojawiają się takie memopodobne kwiatki jak “Breaking Not So Bad”, “Me, Myself & Eirena” czy “Chestmaster 2000″.

Wszystko jednak przebił rwetes, któremu oddała się nawet Polygamia, serwis którego nie czytam, ale który darzę sentymentem z rozmaitych względów. Otóż na odwrocie pudełka z DIII napisana jest formułka z frazą “mogą pojawić się dodatkowe opłaty za grę online i abonament”, co urosło już niemal do newsa “Blizzard planuje abonament w Diablo III, skandal, idę spalić pudełko!”. Co zabawne, poniżej autor polygamistycznego newsa wrzuca analogiczny prawniczy bełkot ze Starcrafta II i z radością konstatuje, że tam o dodatkowych opłatach mowy nie ma. Wrzucam screena z tego Starcrafta II z zaznaczonymi pewnymi fragmentami, żeby uzmysłowić, o co mi chodzi. Autorze, ten napis jest tym samym co “zawartość kubka może oparzyć w język” na kawie w MacDonaldzie.

Wiem, wiem, sam piszę o Diablo III. Napisałbym jakieś sensowne pierwsze wrażenia, ale dopiero przeszedłem Leoryka (czyli to, co było w becie), dzisiaj podciągnę dalej i jutro wrzucę na pewno. Przy okazji gratuluję moim kompletnie nolife’owym kolegom, którzy zaczęli grać dzisiaj o 1:30 nad ranem i mniej więcej o 12:30 pochwalili się, że Diablo padł

Dzisiaj na moim wallu na fejsie przeważają opinie moich znajomych, jakoby Diablo III w ogóle ich nie ekscytowało i w ogóle cała ta podjarka była tylko elementem szumu marketingowego, umiejętnie nakręconego przez Blizzard. Współczuję im, gdyż w mych żyłach płynie dziś czyste podniecenie i naprawdę odliczam godziny do startu serwerów. Gra kupiona, ściągnięta, zainstalowana, opcje graficzne poustawiane, czekam na północ, chociaż sądzę, że już koło 23-ciej zacznę klikać w przycisk login, bo przecież w Cataclyśmie (bodajże) serwery ruszyły godzinę przed oficjalnym startem i całkiem sporo ludzi zalogowało się z głupia frant przed czasem.

Podjąłem decyzję o graniu mnichem, czy raczej mniszką, bo podoba mi się obszarowy charakter niektórych jego/jej umiejętności oraz w ogóle cały ten koncept, że gość/laska obwieszona żelastwem zamiast nawalać epickim toporem to woli trzymać go za paskiem i stukać wszystkie te paskudztwa wręcz.

Z rzeczy pobocznych – pudełka z grą skończyły się w niemal wszystkich sklepach wysyłkowych (tak, w Amazonie też), mówi się, że na DIII było więcej preorderów niż na jakiekolwiek Call of Duty. Co jest wielkim wyczynem jak na grę stricte pecetową.

Pięć godzin, niecałe. Dawać to Diablo III tu i teraz! Albo inaczej – włączcie serwery wcześniej i pozwólcie mi się zalogować zanim się to wszystko wywali

PS. Wiem że jestem monotematyczny, ale aktualnie jaram się wyłącznie Diablo III i pisanie dzisiaj o weekendzie z podwójnym doświadczeniem w Battlefieldzie 3 byłoby nie na miejscu. Chociaż i o tym napiszę.

Na razie nie mówi się tego przesadnie głośno, ale zaczyna stawać się faktem to, iż dostępność Diablo III w Polsce (zwłaszcza u mniejszych sprzedawców) może być w dniu premiery nieco problematyczna. Plotki krążyły od pewnego czasu, ale wczoraj pojawiła się na Facebooku następująca deklaracja łódzkiego sklepu Checkpoint:

“Z przykrością musimy poinformować, że najprawdopodobniej nie dostaniemy ŻADNEJ sztuki Diablo III na premierę. Istnieje bardzo mała szansa, iż jakimś cudem zdobędziemy naprawdę małe ilości, ale niestety w tej sytuacji CDP się nie popisało, a w szczególności główny producent i samo Activision-Blizzard.

W kwestii Edycji Kolekcjonerskich najlepszym miejscem do zakupu będą Złote Tarasy, gdzie odbędzie się nocna premiera, gdyż hurtownie nie mają ich już od grudnia 2011.

Z góry przepraszamy naszych klientów za zaistniałą sytuację, ale wina nie leży po naszej stronie, a i możecie być pewni, że wiele sklepów będzie musiało podać podobną informację, zaś na Allegro pojawi się sporo negatywów.

Pozdrawiamy ekipa Sklepu Checkpoint”

Z dostępnością kolekcjonerki od dawna wiadomo, że są ściemy – Ultima anulowała mnóstwo preorderów. W zasadzie nie znam nikogo, komu udało się dostać kolekcjonerkę – nie liczę tutaj takich, którzy wykasłali 800 złotych na Allegro (na szczęście takich też nie znam), bo to biedne ofiary smętnej ściemy.

Sam jeszcze Diablo III nie kupiłem, mam zamiar wyruszyć na łowy w poniedziałek, ale szalenie korcą mnie cyfrowe oferty. Polskie keye.pl mają klucze do Diablo III w bardzo dobrej cenie i jeszcze wczoraj zapewniali, że mają tych kluczyków – czy raczej “mają mieć” – więcej niż aktualnych zamówień. Jedynym pewnym sposobem kupienia Diablo III wydaje się zamówienie cyfrowej wersji od Blizzarda, ale ten z kolei nieco zwariował i sprzedaje ją za 60 euro, czyli ponad 250 złotych, z których na dodatek do własnej kieszeni dostaje 100 procent, bo w końcu to wersja nieobciążona żadnymi pozafirmowymi kosztami.

Znajomy (sup!) słusznie moim zdaniem podejrzewa, że słaba dostępność pudełek (a ta sytuacja ma miejsce nie tylko w Polsce, zagraniczni znajomi mówią, że u nich takie same cyrki z kolekcjonerkami i normalnymi wersjami) to dość bezpośredni sposób marketingu wersji cyfrowej. Nie ma fizycznych pudełek? No trudno, ale sami wiecie, na odległość karty kredytowej macie przecież sprawdzoną i działającą wersję prosto od Blizzarda… no wiemy, że jest droga, cóż poradzić… ale jest. A w sklepie może nie być.

Jeśli nie znajdę pojutrze Diablo III w żadnym z kilku miejsc, w których być może uda mi się je znaleźć, trzeba będzie się zastanowić nad tą kartą kredytową… Mogli napisać, że będzie pierwszeństwo przy loginie dla klientów premium, to nawet bym się przestał zastanawiać. Tak, wiem, paskudne to, ale staram się dostosować do rzeczywistości zamiast się na nią denerwować.

Pojawiły się porównywalne dane od Blizzarda i Electronic Arts na temat liczby abonamentów w ich flagowych produktach. Star Wars: The Old Republic, w którego sobie nienerwowo pykam, w przeciągu kwartału zanotował bardzo nieprzyjemny dla akcjonariuszy spadek, a tymczasem World of Warcraft zapewne też zanotował spadek, ale sprytnie go zamaskował.

Zacznijmy od większej oczywistości, czyli gry od EA – w lutym raportowano 1,7 miliona subskrybentów, teraz za to gra w STWOR-a aż o 400 tysięcy ludzi mniej! To spadek o niemal 25 procent, co jak na grę świeżo po premierze, dopieszczaną patchami i kampaniami reklamowymi – a na dodatek grę całkiem przyzwoitą w początkowym odbiorze – jest wynikiem katastrofalnym.

WoW tymczasem siedzi sobie wygodnie na tronie z ostrzy i nic sobie nie robi z nadchodzącej zimy. Dziś Blizzard podał do wiadomości, iż w grze aktywnych jest aż 10,2 miliona abonamentów. Natomiast tutaj nadchodzi trik, dzięki któremu schowano faktyczny spadek zainteresowania ludności WoW-em: po pierwsze, WoW przez dłuższą chwilę był nieobecny w Chinach, które są gargantuicznym rynkiem i które w oczywisty sposób zaciemniają obraz tego, jak gra sobie radzi globalnie. Po drugie pośród tych 10,2 milionów abonentów aż 1,2 miliona to roczne subskrypcje, nagradzane – przypominam – darmową kopią Diablo III. Sam się zastanawiałem dłuższą chwilę nad tą opcją, tylko po to, żeby móc sobie wejść do WoW-a kiedy tylko będzie mi się chciało. Dlatego też sądzę, iż te 1,2 miliona to w dużej mierze ludzie, którzy myśleli tak jak ja, a nie prawdziwi, oddani gracze.

Oczywiście biznes mierzy się wyłącznie abonamentami, a nie powodami, dla których ktoś je wykupił, więc nie pozostaje mi nic innego jak uchylić kapelusza przed Blizzardem, który potrafi utrzymywać swoją kluczową liczbę na tak niebotycznym poziomie. Sądzę, że gdyby nie Chiny i Diablo III, byłaby ona o jedną trzecią niższa – ale broń Boże nie oceniam negatywnie działań Blizza, doceniam kunszt biznesowy. Warto też pamiętać, że w przeciągu ostatniego roku WoW przeszedł na model try before you buy, dzięki któremu można sobie ściągnąć klienta za darmo i równie tanio pograć do 20 poziomu (a to nielichy kawałek gry).

Gdybym był kimś ważniejszym niż jestem, na miejscu EA robiłbym przy SWTOR-ze znacznie więcej niż tylko darmowy weekend czy inne chwilowe promocje. Uważam, że gra powinna jak najszybciej przejść na model free-2-play z odpowiednio przemyślanymi (i odpowiednio drogimi) płatnościami. Potencjał jest spory – ale z drugiej strony konkurencja na rynku f2p również.

Czas pokaże, czy SWTOR był gigantyczną studnią do pożerania pieniędzy – i to najbliższy czas. Cena akcji EA spadła o 9% po ogłoszeniu tych wyników i odbudowanie tego spadku zajmie dużo czasu – zwłaszcza że giełda na pozytywne wiadomości zwykła reagować z wyprzedzeniem. A zbyt dużo pozytywnych wiadomości EA w zanadrzu nie ma, wciąż za firmą ciągnie się smród niepotrzebnych akwizycji i coraz bardziej rozbuchanych kosztów. A wisienką na tym antytorcie coraz bardziej staje się Star Wars: The Old Republic.

Tak, sam się zdziwiłem i to bardzo. Zdziwiłem się, gdy mój synek, nocując u swojego dziadka przez dwie noce, zdążył go naciągnąć na SW:TOR oraz opłacanie abonamentu, bo przecież tak bardzo kocha Gwiezdne Wojny. Wcześniej oczywiście zaprezentował wszystkie sztuczki socjotechniczne wobec mnie, ale pozostawałem nieugięty i nie zgadzałem się na granie w MMO – mimo że obiecywał, iż z nikim nie będzie rozmawiał, a w ogóle to i tak wszyscy będą do niego pisali po angielsku, więc nawet nie zrozumie.

Gdy jednak okazało się, że druga płyta gry jest uszkodzona, a potem że wymieniona druga płyta gry jest również uszkodzona, sytuacja zrobiła się dramatyczna. Mój ojciec w heroicznym wyczynie (nie jest za pan brat z internetem) założył wnukowi konto, podał dane, odpowiedział na sekretne pytania i znalazł w opcjach konta możliwość ściągnięcia gry w formie cyfrowej. Gdy ta wreszcie się ściągnęła, licznik godzin przesiedzianych przez mojego syna przed kompem w oczekiwaniu na grę jego marzeń przekręcił się na wynik dwucyfrowy.

I wtedy uznałem, że wygrał. Nie mam siły odbierać mu tego, na co tak potwornie długo czekał. Przypomniałem sobie, jak sam jako dzieciak błagałem tatę, żeby pozwolił mi grać w Tir Na Noga i Skool Daze, żeby mi kupił interfejs Kempstona do grania w The Way of the Exploding Fist i w jak euforycznym stanie grałem w te gry. Które zresztą nie zniszczyły mi psychiki, tak samo jak Jaśkowi nie zniszczyło to, że gdzieś tam po ekranie biegają postacie sterowane przez innych ludzi. On zresztą doskonale o tym wie, w pełni rozumie mechanikę, a przez dialogi przeklikuje się dokładnie tak samo jak ja dwadzieścia sześć lat temu, grając w jakieś spectrumowe tekstówki, z których nic nie rozumiałem, ale byłem ciekaw, co będzie dalej. Tylko że jemu troszkę mniej pracuje wyobraźnia.

Rozczula mnie natomiast coś innego – poziom dostosowania takich dzieciaków jak Jasiek do cyfrowej współczesności. On się w tym gąszczu okienek, inventory, przedmiotów, skilli, zależności, leveli i dialogów zupełnie nie gubi. Wie czym się chodzi, wie czym się zamyka okienka, jak obraca kamerę i co ma właściwie robić. Które questy wymagają użycia przedmiotu, a które nie. I tak sobie chodzi i walczy. I jest cały szczęśliwy. Kim jestem, żeby mu w tym przeszkadzać (oczywiście poza sytuacją nadmiarową).

Efekt uboczny – moja pani Jedi ma już level szósty i zaraz będzie miała wyższy

Nie jestem przekonany co do skoku w przyszłość. Nie wątpię, że gra będzie bardzo dobrym efpeesem, ale moim zdaniem futurystyczny setting jest tak już obstawiony (Crysis 3 i nowy Ghost Recon chociażby), że to średnio udany pomysł. Zagram, bo lubię hipnotyczne tempo serii, ale mam nadzieję, że przejście w rok 2025 jest chwilowe. Co więcej, sami twórcy chyba też tak uważają, bo po analizie napisów pojawiających się naokoło logo Treyarch na końcu trailera wychodzi, że będziemy brać udział w inwazji USA na Panamę w 1989 roku i w jeszcze paru nieco starszych oraz nieco młodszych rzeczywistych akcjach wojskowych.

Spodziewałem się pogłębienia tematu Wietnamu, może Korei, a może jakichś irackich czy afgańskich epizodów – tymczasem będę strzelał do kroczącego psa z karabinami po bokach kabiny. No nie wiem…

Skoro zatem przyciągnąłem już Waszą uwagę do tego wpisu, wrzućcie mi komentkę – kim mam grać w DIII? Barbarzyńca jest taki… podstawowy, z kolei witch doctor i jego paskudne zielone żaby nieco nie pasują mi do diablowego klimatu. Wiem, typowy first world problem, ale i tak pomóżcie.

Filmik z trailerem nowego Raymana (zatytułowanego Rayman Legends) był przez chwilę w sieci, ale chwilowo zniknął – jednak był w pełni profesjonalny, na pewno zaraz gdzieś wypłynie przy okazji jakiejś bardziej oficjalnej zapowiedzi.

Mi jednak się udało po prostu na niego wejść i go obejrzeć – i strasznie się podjarać tematem. Oczywiście jednocześnie się zawstydzając, że ciągle wisi mi nieskończony pierwszy Rayman Origins, w którym uparłem się na te cholerne skrzynki od zębów.

W każdym razie ad rem, czyli Rayman Legends. Będzie bardzo podobnie do tego, co widzieliśmy w Origins, ale z tego co widzę na postaciach pojawi się dodatkowe cieniowanie. Najważniejsza zmiana – będzie tryb online, w którym nie dość, że pogramy na żywo z przeciwnikiem, to jeszcze zmierzymy się z nagranym przez niego przejściem (wiecie, tryb ducha). Na żywo będzie kupa zabawy, bo poza klasycznymi poziomami pojawią się także kretyńskie (i cudownie, że właśnie takie!) minigry, jak choćby gra w piłkę ze sprzedawaniem klapsów przeciwnikom i sadzeniem futbolówce atomowych kopów. Oczywiście wszystko w grafice dwuwymiarowej, wycyzelowanej do granic możliwości.

Sporo gadżetów przewidziano dla Wii U – stawiając na tym śmiesznym telewizorkowym dżojpadzie figurki (!) z gier Ubisoftu odblokujemy specjalne poziomy poświęcone na przykład szalonym królikom (można je boksować! można je boksować!) albo… Assassin’s Creedowi, chociaż na tajemniczym postawieniu figurki Ezio na ekraniku trailer się skończył. Dziwna rzecz – pokazano też coopowe pomaganie, podczas którego jeden z graczy położył na ekraniku pada do Wii U serduszko, odnawiając życie postaciom w grze.

Czyli dżojpad do Wii U będzie miał skaner, względnie rozpoznawanie kształtów położonych na ekranie. Niezła akcja! EDIT: zauważono całkiem słusznie, że to NFC, czyli near field communication. Czyli to samo, co w kartach zbliżeniowych VISA. Czyli w tych królikach i Eziach (i serduszku) jest chip, a pad nie ma skanera, tylko wyczuwa obecność tego chipa. Zdecydowanie i totalnie zbyteczny gadżet zatem. Ech, a już się podjarałem.

Abstrahując jednak od Wii U, którego chyba nikt na świecie nie zechce, Rayman Legends zmiażdży jeszcze bardziej niż Origins.

Uwaga, znalazłem ten trailer, oglądajcie gazem póki nie zniknie!

A tutaj permalink do tego filmu.

Najpierw miała być gra pudełkowa, nad którą rzekomo pracował jakiś pośledni zespół, co rozwścieczyło fanów. Potem nadszedł spokój – uf, żadnych zewnętrznych developerów, tylko team od FIFY zrobi nową grę, a właściwie to nie nową grę, tylko add-on do znakomitej FIFY 2012.

Uzbrojeni zatem w pady, MS punkty i pre-paidowe karty doczekaliśmy się premiery UEFA Euro 2012. Niestety dosłownie chwilę później okazało się, że z 53 dostępnych drużyn aż… 24! jest nielicencjonowanych. Wśród nich tak nieważne zespoły jak Polska (która ma trykoty przygotowane w domyślnym edytorze najwyraźniej i niezbyt przypominają koszulki naszej reprezentacji) czy Ukraina, która poza koszulkami ma również poprzezywanych zawodników.

Panowie z EA wytłumaczyli się jak tylko mogli najgorzej, mówiąc że to bardzo trudne wynegocjować prawa z aż 53 reprezentacjami. Szkoda, że z taką łatwością idzie im naciąganie ludzi, którzy po oficjalnym logo UEFA i Euro na okładce oczekują pełnoprawnego produktu imprezy, a nie badziewia skleconego raz-dwa w edytorze.

Już nie mówię nawet o innych rzeczach – takich jak możliwość prowadzenia do finału tylko jednej drużyny naraz czy opcja rozegrania towarzyskiego meczu online ze znajomym (której nie ma). Ale popastwię się jeszcze nad jednym: wszystkie mecze rozgrywane są po zmroku. Wiecie, w czerwcu za kołem podbiegunowym, za którym ewidentnie leży Polska i jej białe niedźwiedzie (a Ukraina to chyba gdzieś tam dalej na północ, nie?), o 16-ej jest wszak już kompletnie ciemno.

Gdybym wydał 79 złotych na ten koszmarek, byłbym naprawdę niepocieszony. Ach, no i zapomniałem, nie ma fazy kwalifikacji, zamiast tego jest jakiś dziwny wynalazek nazwany Expedition Mode z wygrywaniem graczy od pokonanych zespołów – na dodatek długi na 150 spotkań! Szaleństwo!

Byłbym zapomniał: ZSRR nie jest uważane za prekursora Rosji w dziedzinie Mistrzostw Europy (dzięki Koso z Gamezilli za wrzut na Facebooku).

Czego jak czego, ale takiego podejścia po Electronic Arts trudno się było spodziewać. Lepiej przepłacić za kubek niż za ten add-on.