Wiecie, ja tu sobie prowadzę bloga, paręset osób dziennie czyta te moje wypociny w zasadzie niezależnie już od tego co piszę, więc mogę pisać o czym mi się podoba. I jeśli najdzie mnie na hajp Diablo III, to piszę wyłącznie o nim, bez specjalnego przejmowania się liczbą dziennych newsów, wolę walczyć o ich sens. Tymczasem biedaki z blogów komercyjnych muszą dzisiaj pisać o Diablo III jak najwięcej, co też rodzi – z oczywistych względów – newsy typu patologicznego, czyli “napiszmy cokolwiek, byle było o Diablo III!”.

Na razie jedynym sensownym newsem (poza genialną recenzją po godzinie logowania się – dostępna jest tutaj) jest ten na Kotaku, na skutek opublikowania którego bardzo poważny bug trafił do listy najważniejszych poprawek. Otóż jeśli dacie w pewnych okolicznościach (przed zabiciem takiego jednego gościa) swojemu pomocnikowi templariuszowi tarczę, to Diablo III zawiesi się na malinowo, wyloguje was i nie pozwoli się więcej zalogować. Oby to szybko naprawili.

Natomiast dwa pozostałe newsy związane z Diablo III to już czysta pisanina. W polskiej wersji gry występuje mikroboss o imieniu Mięsny jeż, a w achievementach mamy osiągnięcie “Co ja paczę!”. Och, iluż osobom to przeszkadza! Jakie tyrady zostały napisane, że niszczy klimat! Nikt sobie chyba nie zadał trudu przeczytania angielskich nazw achievów, gdzie pojawiają się takie memopodobne kwiatki jak “Breaking Not So Bad”, “Me, Myself & Eirena” czy “Chestmaster 2000″.

Wszystko jednak przebił rwetes, któremu oddała się nawet Polygamia, serwis którego nie czytam, ale który darzę sentymentem z rozmaitych względów. Otóż na odwrocie pudełka z DIII napisana jest formułka z frazą “mogą pojawić się dodatkowe opłaty za grę online i abonament”, co urosło już niemal do newsa “Blizzard planuje abonament w Diablo III, skandal, idę spalić pudełko!”. Co zabawne, poniżej autor polygamistycznego newsa wrzuca analogiczny prawniczy bełkot ze Starcrafta II i z radością konstatuje, że tam o dodatkowych opłatach mowy nie ma. Wrzucam screena z tego Starcrafta II z zaznaczonymi pewnymi fragmentami, żeby uzmysłowić, o co mi chodzi. Autorze, ten napis jest tym samym co “zawartość kubka może oparzyć w język” na kawie w MacDonaldzie.

Wiem, wiem, sam piszę o Diablo III. Napisałbym jakieś sensowne pierwsze wrażenia, ale dopiero przeszedłem Leoryka (czyli to, co było w becie), dzisiaj podciągnę dalej i jutro wrzucę na pewno. Przy okazji gratuluję moim kompletnie nolife’owym kolegom, którzy zaczęli grać dzisiaj o 1:30 nad ranem i mniej więcej o 12:30 pochwalili się, że Diablo padł

Dzisiaj na moim wallu na fejsie przeważają opinie moich znajomych, jakoby Diablo III w ogóle ich nie ekscytowało i w ogóle cała ta podjarka była tylko elementem szumu marketingowego, umiejętnie nakręconego przez Blizzard. Współczuję im, gdyż w mych żyłach płynie dziś czyste podniecenie i naprawdę odliczam godziny do startu serwerów. Gra kupiona, ściągnięta, zainstalowana, opcje graficzne poustawiane, czekam na północ, chociaż sądzę, że już koło 23-ciej zacznę klikać w przycisk login, bo przecież w Cataclyśmie (bodajże) serwery ruszyły godzinę przed oficjalnym startem i całkiem sporo ludzi zalogowało się z głupia frant przed czasem.

Podjąłem decyzję o graniu mnichem, czy raczej mniszką, bo podoba mi się obszarowy charakter niektórych jego/jej umiejętności oraz w ogóle cały ten koncept, że gość/laska obwieszona żelastwem zamiast nawalać epickim toporem to woli trzymać go za paskiem i stukać wszystkie te paskudztwa wręcz.

Z rzeczy pobocznych – pudełka z grą skończyły się w niemal wszystkich sklepach wysyłkowych (tak, w Amazonie też), mówi się, że na DIII było więcej preorderów niż na jakiekolwiek Call of Duty. Co jest wielkim wyczynem jak na grę stricte pecetową.

Pięć godzin, niecałe. Dawać to Diablo III tu i teraz! Albo inaczej – włączcie serwery wcześniej i pozwólcie mi się zalogować zanim się to wszystko wywali

PS. Wiem że jestem monotematyczny, ale aktualnie jaram się wyłącznie Diablo III i pisanie dzisiaj o weekendzie z podwójnym doświadczeniem w Battlefieldzie 3 byłoby nie na miejscu. Chociaż i o tym napiszę.

Na razie nie mówi się tego przesadnie głośno, ale zaczyna stawać się faktem to, iż dostępność Diablo III w Polsce (zwłaszcza u mniejszych sprzedawców) może być w dniu premiery nieco problematyczna. Plotki krążyły od pewnego czasu, ale wczoraj pojawiła się na Facebooku następująca deklaracja łódzkiego sklepu Checkpoint:

“Z przykrością musimy poinformować, że najprawdopodobniej nie dostaniemy ŻADNEJ sztuki Diablo III na premierę. Istnieje bardzo mała szansa, iż jakimś cudem zdobędziemy naprawdę małe ilości, ale niestety w tej sytuacji CDP się nie popisało, a w szczególności główny producent i samo Activision-Blizzard.

W kwestii Edycji Kolekcjonerskich najlepszym miejscem do zakupu będą Złote Tarasy, gdzie odbędzie się nocna premiera, gdyż hurtownie nie mają ich już od grudnia 2011.

Z góry przepraszamy naszych klientów za zaistniałą sytuację, ale wina nie leży po naszej stronie, a i możecie być pewni, że wiele sklepów będzie musiało podać podobną informację, zaś na Allegro pojawi się sporo negatywów.

Pozdrawiamy ekipa Sklepu Checkpoint”

Z dostępnością kolekcjonerki od dawna wiadomo, że są ściemy – Ultima anulowała mnóstwo preorderów. W zasadzie nie znam nikogo, komu udało się dostać kolekcjonerkę – nie liczę tutaj takich, którzy wykasłali 800 złotych na Allegro (na szczęście takich też nie znam), bo to biedne ofiary smętnej ściemy.

Sam jeszcze Diablo III nie kupiłem, mam zamiar wyruszyć na łowy w poniedziałek, ale szalenie korcą mnie cyfrowe oferty. Polskie keye.pl mają klucze do Diablo III w bardzo dobrej cenie i jeszcze wczoraj zapewniali, że mają tych kluczyków – czy raczej “mają mieć” – więcej niż aktualnych zamówień. Jedynym pewnym sposobem kupienia Diablo III wydaje się zamówienie cyfrowej wersji od Blizzarda, ale ten z kolei nieco zwariował i sprzedaje ją za 60 euro, czyli ponad 250 złotych, z których na dodatek do własnej kieszeni dostaje 100 procent, bo w końcu to wersja nieobciążona żadnymi pozafirmowymi kosztami.

Znajomy (sup!) słusznie moim zdaniem podejrzewa, że słaba dostępność pudełek (a ta sytuacja ma miejsce nie tylko w Polsce, zagraniczni znajomi mówią, że u nich takie same cyrki z kolekcjonerkami i normalnymi wersjami) to dość bezpośredni sposób marketingu wersji cyfrowej. Nie ma fizycznych pudełek? No trudno, ale sami wiecie, na odległość karty kredytowej macie przecież sprawdzoną i działającą wersję prosto od Blizzarda… no wiemy, że jest droga, cóż poradzić… ale jest. A w sklepie może nie być.

Jeśli nie znajdę pojutrze Diablo III w żadnym z kilku miejsc, w których być może uda mi się je znaleźć, trzeba będzie się zastanowić nad tą kartą kredytową… Mogli napisać, że będzie pierwszeństwo przy loginie dla klientów premium, to nawet bym się przestał zastanawiać. Tak, wiem, paskudne to, ale staram się dostosować do rzeczywistości zamiast się na nią denerwować.

Tak, sam się zdziwiłem i to bardzo. Zdziwiłem się, gdy mój synek, nocując u swojego dziadka przez dwie noce, zdążył go naciągnąć na SW:TOR oraz opłacanie abonamentu, bo przecież tak bardzo kocha Gwiezdne Wojny. Wcześniej oczywiście zaprezentował wszystkie sztuczki socjotechniczne wobec mnie, ale pozostawałem nieugięty i nie zgadzałem się na granie w MMO – mimo że obiecywał, iż z nikim nie będzie rozmawiał, a w ogóle to i tak wszyscy będą do niego pisali po angielsku, więc nawet nie zrozumie.

Gdy jednak okazało się, że druga płyta gry jest uszkodzona, a potem że wymieniona druga płyta gry jest również uszkodzona, sytuacja zrobiła się dramatyczna. Mój ojciec w heroicznym wyczynie (nie jest za pan brat z internetem) założył wnukowi konto, podał dane, odpowiedział na sekretne pytania i znalazł w opcjach konta możliwość ściągnięcia gry w formie cyfrowej. Gdy ta wreszcie się ściągnęła, licznik godzin przesiedzianych przez mojego syna przed kompem w oczekiwaniu na grę jego marzeń przekręcił się na wynik dwucyfrowy.

I wtedy uznałem, że wygrał. Nie mam siły odbierać mu tego, na co tak potwornie długo czekał. Przypomniałem sobie, jak sam jako dzieciak błagałem tatę, żeby pozwolił mi grać w Tir Na Noga i Skool Daze, żeby mi kupił interfejs Kempstona do grania w The Way of the Exploding Fist i w jak euforycznym stanie grałem w te gry. Które zresztą nie zniszczyły mi psychiki, tak samo jak Jaśkowi nie zniszczyło to, że gdzieś tam po ekranie biegają postacie sterowane przez innych ludzi. On zresztą doskonale o tym wie, w pełni rozumie mechanikę, a przez dialogi przeklikuje się dokładnie tak samo jak ja dwadzieścia sześć lat temu, grając w jakieś spectrumowe tekstówki, z których nic nie rozumiałem, ale byłem ciekaw, co będzie dalej. Tylko że jemu troszkę mniej pracuje wyobraźnia.

Rozczula mnie natomiast coś innego – poziom dostosowania takich dzieciaków jak Jasiek do cyfrowej współczesności. On się w tym gąszczu okienek, inventory, przedmiotów, skilli, zależności, leveli i dialogów zupełnie nie gubi. Wie czym się chodzi, wie czym się zamyka okienka, jak obraca kamerę i co ma właściwie robić. Które questy wymagają użycia przedmiotu, a które nie. I tak sobie chodzi i walczy. I jest cały szczęśliwy. Kim jestem, żeby mu w tym przeszkadzać (oczywiście poza sytuacją nadmiarową).

Efekt uboczny – moja pani Jedi ma już level szósty i zaraz będzie miała wyższy

Nie jestem przekonany co do skoku w przyszłość. Nie wątpię, że gra będzie bardzo dobrym efpeesem, ale moim zdaniem futurystyczny setting jest tak już obstawiony (Crysis 3 i nowy Ghost Recon chociażby), że to średnio udany pomysł. Zagram, bo lubię hipnotyczne tempo serii, ale mam nadzieję, że przejście w rok 2025 jest chwilowe. Co więcej, sami twórcy chyba też tak uważają, bo po analizie napisów pojawiających się naokoło logo Treyarch na końcu trailera wychodzi, że będziemy brać udział w inwazji USA na Panamę w 1989 roku i w jeszcze paru nieco starszych oraz nieco młodszych rzeczywistych akcjach wojskowych.

Spodziewałem się pogłębienia tematu Wietnamu, może Korei, a może jakichś irackich czy afgańskich epizodów – tymczasem będę strzelał do kroczącego psa z karabinami po bokach kabiny. No nie wiem…

Skoro zatem przyciągnąłem już Waszą uwagę do tego wpisu, wrzućcie mi komentkę – kim mam grać w DIII? Barbarzyńca jest taki… podstawowy, z kolei witch doctor i jego paskudne zielone żaby nieco nie pasują mi do diablowego klimatu. Wiem, typowy first world problem, ale i tak pomóżcie.

Filmik z trailerem nowego Raymana (zatytułowanego Rayman Legends) był przez chwilę w sieci, ale chwilowo zniknął – jednak był w pełni profesjonalny, na pewno zaraz gdzieś wypłynie przy okazji jakiejś bardziej oficjalnej zapowiedzi.

Mi jednak się udało po prostu na niego wejść i go obejrzeć – i strasznie się podjarać tematem. Oczywiście jednocześnie się zawstydzając, że ciągle wisi mi nieskończony pierwszy Rayman Origins, w którym uparłem się na te cholerne skrzynki od zębów.

W każdym razie ad rem, czyli Rayman Legends. Będzie bardzo podobnie do tego, co widzieliśmy w Origins, ale z tego co widzę na postaciach pojawi się dodatkowe cieniowanie. Najważniejsza zmiana – będzie tryb online, w którym nie dość, że pogramy na żywo z przeciwnikiem, to jeszcze zmierzymy się z nagranym przez niego przejściem (wiecie, tryb ducha). Na żywo będzie kupa zabawy, bo poza klasycznymi poziomami pojawią się także kretyńskie (i cudownie, że właśnie takie!) minigry, jak choćby gra w piłkę ze sprzedawaniem klapsów przeciwnikom i sadzeniem futbolówce atomowych kopów. Oczywiście wszystko w grafice dwuwymiarowej, wycyzelowanej do granic możliwości.

Sporo gadżetów przewidziano dla Wii U – stawiając na tym śmiesznym telewizorkowym dżojpadzie figurki (!) z gier Ubisoftu odblokujemy specjalne poziomy poświęcone na przykład szalonym królikom (można je boksować! można je boksować!) albo… Assassin’s Creedowi, chociaż na tajemniczym postawieniu figurki Ezio na ekraniku trailer się skończył. Dziwna rzecz – pokazano też coopowe pomaganie, podczas którego jeden z graczy położył na ekraniku pada do Wii U serduszko, odnawiając życie postaciom w grze.

Czyli dżojpad do Wii U będzie miał skaner, względnie rozpoznawanie kształtów położonych na ekranie. Niezła akcja! EDIT: zauważono całkiem słusznie, że to NFC, czyli near field communication. Czyli to samo, co w kartach zbliżeniowych VISA. Czyli w tych królikach i Eziach (i serduszku) jest chip, a pad nie ma skanera, tylko wyczuwa obecność tego chipa. Zdecydowanie i totalnie zbyteczny gadżet zatem. Ech, a już się podjarałem.

Abstrahując jednak od Wii U, którego chyba nikt na świecie nie zechce, Rayman Legends zmiażdży jeszcze bardziej niż Origins.

Uwaga, znalazłem ten trailer, oglądajcie gazem póki nie zniknie!

A tutaj permalink do tego filmu.

Najpierw miała być gra pudełkowa, nad którą rzekomo pracował jakiś pośledni zespół, co rozwścieczyło fanów. Potem nadszedł spokój – uf, żadnych zewnętrznych developerów, tylko team od FIFY zrobi nową grę, a właściwie to nie nową grę, tylko add-on do znakomitej FIFY 2012.

Uzbrojeni zatem w pady, MS punkty i pre-paidowe karty doczekaliśmy się premiery UEFA Euro 2012. Niestety dosłownie chwilę później okazało się, że z 53 dostępnych drużyn aż… 24! jest nielicencjonowanych. Wśród nich tak nieważne zespoły jak Polska (która ma trykoty przygotowane w domyślnym edytorze najwyraźniej i niezbyt przypominają koszulki naszej reprezentacji) czy Ukraina, która poza koszulkami ma również poprzezywanych zawodników.

Panowie z EA wytłumaczyli się jak tylko mogli najgorzej, mówiąc że to bardzo trudne wynegocjować prawa z aż 53 reprezentacjami. Szkoda, że z taką łatwością idzie im naciąganie ludzi, którzy po oficjalnym logo UEFA i Euro na okładce oczekują pełnoprawnego produktu imprezy, a nie badziewia skleconego raz-dwa w edytorze.

Już nie mówię nawet o innych rzeczach – takich jak możliwość prowadzenia do finału tylko jednej drużyny naraz czy opcja rozegrania towarzyskiego meczu online ze znajomym (której nie ma). Ale popastwię się jeszcze nad jednym: wszystkie mecze rozgrywane są po zmroku. Wiecie, w czerwcu za kołem podbiegunowym, za którym ewidentnie leży Polska i jej białe niedźwiedzie (a Ukraina to chyba gdzieś tam dalej na północ, nie?), o 16-ej jest wszak już kompletnie ciemno.

Gdybym wydał 79 złotych na ten koszmarek, byłbym naprawdę niepocieszony. Ach, no i zapomniałem, nie ma fazy kwalifikacji, zamiast tego jest jakiś dziwny wynalazek nazwany Expedition Mode z wygrywaniem graczy od pokonanych zespołów – na dodatek długi na 150 spotkań! Szaleństwo!

Byłbym zapomniał: ZSRR nie jest uważane za prekursora Rosji w dziedzinie Mistrzostw Europy (dzięki Koso z Gamezilli za wrzut na Facebooku).

Czego jak czego, ale takiego podejścia po Electronic Arts trudno się było spodziewać. Lepiej przepłacić za kubek niż za ten add-on.

A więc udało się. Mimo że gra jest znakomita, mimo że Kobieta-Kot kręci tyłkiem najlepiej ze wszystkich komputerowych postaci w historii świata – to wszystko nieważne, bo się udało. Udało się stworzyć najbrzydszą okładkę gry, jaką kiedykolwiek widziała ludzkość.

Gra, z tego co mogę powiedzieć na pierwszy rzut oka, nazywa się “10 out of 10″, a jej okładka wygląda następująco (uwaga, można dostać porażenia mózgowego od tego obrazka):

Internet oczywiście nigdy nie przegapia takich okazji, w związku z czym już krąży po nim znacznie moim zdaniem uczciwsza i fajniejsza wersja tej okładki. Ociera się nawet trochę o Warhola! Sami popatrzcie:

I jak tu nie kochać marketingowców?

Lubię, gdy twórcy gier nie traktują mnie jak debila i obdarzają całkiem sporym zaufaniem. To podejście jest charakterystyczne przede wszystkim dla autorów gier niezależnych, którzy od kasy wprawdzie zależni są, ale już od innych podmiotów gospodarczych (typu wydawca) niekoniecznie. Na rynku gier niezależnych dzieje się bardzo dużo, powstają kapitalne tytuły (jak choćby Fez), ale to, na co naprawdę czekałem, to Botanicula, gra autorstwa twórców Samorosta, którym się kiedyś strasznie zagrywałem (i nie ja jeden na pewno).

Oczekiwałem jakiejś niewygórowanej, sympatycznej ceny, ale zaskoczony zostałem podwójnie, bo Botanicula pojawiła się premierowo w humble indie bundle, czyli paczce gier niezależnych, za którą płacimy tyle, ile chcemy, zaczynając od 1 centa. Oczywiście można przycwaniaczyć i zapłacić tego centa właśnie, ale potem nie należy się dziwić, czemu wszystkie gry są do siebie podobne i nie ma już miejsca na sztukę w tej dziedzinie rozrywki.

W każdym razie Botaniculę kupuje się w jednej paczce z Samorostem 2 oraz Machinarium, które chyba gdzieś kiedyś nawet kupiłem, ale nie pamiętam gdzie i kiedy, więc przyda mi się również. Pozostałe dwa elementy paczki to czeski film o pluszowym misiu imieniem Kooky oraz jakaś ultramała gierka o klikaniu na przedmioty (Windosill), która pewnie mnie wciągnie najbardziej z całego zestawu. Te dwie ostatnie rzeczy odblokowują się, jeśli zapłacimy powyżej 8 dolarów z ogonkiem, ale bądźmy poważni i nie płaćmy za premierową Botaniculę mniej niż 8 dolarów z ogonkiem. Ta liczba to zresztą średnia cena wszystkich zakupów.

Na obecną chwilę kupiono prawie 58.000 sztuk tej paczki, płacąc w sumie ponad pół miliona dolarów. Piękny wynik jak na parę dni, a będzie lepszy, bo oferta ważna jest jeszcze przez półtora tygodnia. Zachęcam skorzystać nawet tylko po to, żeby mieć Machinarium i drugiego Samorosta.