Dzięki uprzejmości ludzi związanych z Xboxem miałem okazję chwycić bowiem w łapska kierownicę  Fanatec Porsche 911 Turbo Wheel. Niech jednak nazwa mojej konsoli nie będzie płachtą na byka dla posiadaczy innych sprzętów – model który testowałem jest jak najbardziej mulitplatformowy i jak wynika z dołączonej ulotki, może być używany także z PS3 i PC-em.

I w tym miejscu powinien pojawić się fachowy i szczegółowy opis sprzętu i moich wrażeń ze wszelakich konfiguracji i przejazdów, do czego jednak nie czuję się kompetentny. Dlaczego? Powody są dwa:

Po pierwsze, za specjalnego fachowca na tym polu się nie uważam. Owszem, lubię samochodówki, grywam w nie często i objeżdżam większość nowości, korzystając z własnej firmowej kierownicy Microsfotu, o której pisałem na naszym blogu w maju ubiegłego roku. Ciężko mi jednak porównywać modele i szczerze mówiąc nie potrafię obiektywnie recenzować takiego sprzętu. Jestem zwykłym rekreacyjnym graczem konsolowym. I tu przechodzimy do drugiego powodu, dla którego za długo z produktem firmowanym przez Porsche się nie zabawiłem. Okazało się, że kierownica to za mało.

Powiedzmy to sobie szczerze i wprost – kupno takiego sprzętu bez dedykowanego (!) stelaża lub całego fotelu rajdowego do grania nie ma sensu. Owszem, może ktoś z was przykręci to do biurka, na którym postawi telewizor, lub przemebluje mieszkanie tak, aby między kanapą a telewizorem znajdował się obiekt, który:

- zapewni stabilne trzymanie dla kolumny kierownicy

- zapewni stabilne oparcie dla podstawy z pedałami

- pozwoli wam wygodnie się w to wszystko wpasować

Ja z tym miałem problemu. Śledzony czujnym okiem żony, odpowiedzialnej za urządzenie naszego gniazdka zacząłem rozglądać się za odpowiednim sprzętem. Difoltowa kawa-ława odpadła w przedbiegach ze względu za zbyt szeroką belkę boczną. Zabytkowa maszyna do szycia odziedziczona po babci Kasi  nie wchodziła w grę z wiadomych przyczyn. Blat przy którym pracuję mam przykręcony na stałe do ściany w drugim pokoju. W końcu padło na cherlawy, minimalistyczny stolik nocny z sypialni.

I tu wypada przejść do krótkiego opisu samego produktu, który zasługuje na pewno na więcej niż opinia zmęczonego półgodzinnym montażem wyścigowego dyletanta. Kierownica wykonana jest bardzo solidnie i nie bez powodu Porsche pozwoliło umieścić swój symbol na samym środku obszytego skórą kółka. Oprócz niego w komplecie dostajemy podstawę, na której lśnią wykończone na srebrno pedały. A konkretnie trzy – sprzęgło, hamulec i długi, odchylony fachowo w prawo gaz. Szyk i styl, gruby lans.

Wisienką na torcie są dwie, mocowane alternatywnie przekładnie biegów – klasyczny manual (sześć przełożeń do przodu i wsteczny) oraz sekwencja. Oczywiście pod kierownicą mamy również dwie łopatki do zmiany biegów bez odrywania rąk od kółka.

Podstawy obu gałek zewnętrznych montowane są do kolumny kierownicy na dwóch wysuwanych prętach. Nie jest to rozwiązanie idealne. Naturalnym konkurentem tego sprzętu jest Logitech G25, który proponuje przykręcenie przekładni biegów do stołu, niezależnie od kierownicy. Mamy taki zestaw w pracy i muszę przyznać, że takie rozwiązanie bardziej mnie przekonuje. Ale podkreślam jeszcze raz – moje odczucia z korzystania z gałki ręcznej zmiany biegów były mocno nadwyrężone tym, że całość sprzętu nie trzymała się zbyt dobrze żadnego solidnego oparcia. Przy gwałtownych ruchach dźwignią przesuwałem cały stolik z kierownicą i na dłuższą metę zabawa w wyścigi nie sprawiła mi na tym sprzęcie przyjemności. Sprawę pogarszał pedał hamulca, który miał opór znany zapewne tylko kierowcom TIRa, przez co cała podstawa jeździła po parkiecie przy każdym mocniejszym dohamowaniu.

Zadania nie ułatwiał mi fakt, że producent postanowił zrobić sprzęt multiplatformowy. Owszem, po podłączeniu do Xboxa na guzikach zapalają się znane nam literki AB XY a dolne ramię kierownicy ma coś w rodzaju D-Pada, ale nie jest to szczególnie intuicyjne. Kwestia przyzwyczajenia zapewne. Inna sprawa, że Forza 3 – najlepszy symulator wyścigowy na X360 nie ma niestety dedykowanego profilu sprzętowego do tego kółka i musiałem chwilę poeksperymentować aby na przykład zmieniać biegi wrzucając faktycznie sprzęgło.

Wszystkie te niedogodności i trudy konfiguracji wynagradza sama jazda. Kierownica znakomicie przenosi fizykę auta na ręce, force feedback pracuje bez zarzutu a sam fakt możliwości tradycyjnej zmiany biegów daje dużo frajdy. Nie mówiąc o frajdzie, jaką sprawia w grze w trybie symulacji uszkodzeń rozwalenie skrzyni dzięki redukcji z piątki na jedynkę… Oczywiście, każdy kto będzie chciał wykręcić dobry czas da sobie spokój z pełnym manualem, ale na osobach postronnych robi to naprawdę wrażenie i może zachęcić do zabawy ze ścigałkami na dużym ekranie.

Ja póki co nie mam warunków aby gdzieś w okolicy mojej kanapy upchać dedykowany kierownicy Fanateca stelaż. Nawet gdybym wyłuskał na tą okazję 100 euro, to i tak sam fakt trzymania gdzieś w domu i rozkładania tej kupy żelastwa nie brzmi zachęcająco. Albo aż takim fanem wyścigów nie jestem.

I tu wychodzi największa zaleta firmowej kierownicy Microsoftu. Mimo że przy lśniącym i pachnącym skórą modelu od Porsche  plastikowe kółko wuja Billa wygląda jak ubogi krewny ze wsi, bije go na głowę przystępnością i łatwością użycia. Kierownica wygodnie i stabilnie spoczywa na udach, oferuje znane z pada guziki, pedały chodzą lekko, a zewnętrzna obudowa znajduje oparcie na piętach i trzyma całość na miejscu. Zapewne znawcy tematu wypunktują ją i znokautują na każdym innym parametrze, co jednak nie zmienia faktu, że nawet gdybym nie musiał zwracać testowego modelu, to i tak nie miałbym motywacji żeby wyciągnąć go ponownie z pudła.

A przynajmniej do dnia, kiedy stać mnie będzie na wielki dom, wielki pokój do gier i wielki fotel rajdowy do zabawy w wyścigi. Póki co zostaję przy sprzęcie dla mniej wymagających…

Z pozdrowieniami od Porsche - komplet po wyjęciu z pudełka

Po długich poszukiwaniach egzamin na podstawę zdał stolik nocny. Z oceną "mierna"

Zestaw gotowy do jazdy

Prawie jak Xbox... Mogę tylko zgadywać, że po sparowaniu z PS3 po prawej stronie pojawią się kółka i krzyżyki

Oglądaliście Adama? Nie Małysza, Słodowego. No to dacie radę. W razie czego producent daje wymiar na przycięcie dziur w szafce na buty z której zbudujemy własne Porsche.

Pedały błyszczały. Musiałem na koniec zrobić zbliżenie.

PS. Pod tym linkiem dowiecie się jak dobrze dołożyć do tego co powyżej 99 EUR  (lub 999 EUR w opcji dla prawdziwych Fanateców …)

massca

Najpierw było Oh! Oh z uznaniem. Wprowadzono bowiem bardzo fajny system oceny gier. Tych które mamy, tych w które graliśmy i wszystkich innych które widzimy w sklepach, demach itd. System jest bardzo prosty – mamy do dyspozycji pięć gwiazdek (najlepszy system oceny moim zdaniem), które możemy przydzielić konkretnemu tytułowi. Ocenę jesteśmy w stanie zmieniać na bieżąco, co jest o tyle dobre, że po pierwszej podjarce (patrz: Far Cry 2, Fight Night 4, itd) możemy zredukować moc uznania dla gry. Jednocześnie widzimy średnią ocenę graczy z Xbox Live oraz liczbę osób, które dokononały oceny. Małe, a cieszy!

Potem było Ah!. Takie zwykłe “ah” kiedy dowiadujemy się o czymś co specjalnie nas nie rusza. Rusza za to innych, a co niektórych rozpala do białości. Chodzi o animowane reklamy w dashboardzie. Do tej pory był on pełny czegoś co dla mnie również jest reklamą czyli zakładkami z “informacjami handlowymi”, głównie dotyczącymi nowych gier, dodatków, imprezek online, czasami jakimś sponsorowanym contentem. Tym razem w jednej z ramek, które przewijamy po ekranie X360 pojawił się filmik reklamowy z panią, która zachęcała do kupna ubezpieczenia. Oczywiście amerykańskiego, ale mnie to nie dziwi, bo przecież jak większość rodaków z Xbox Live mieszkam w ambasadzie amerykańskiej. A przynajmniej w zasięgu rażenia jej kodu pocztowego…

Reklamy tego typu pojawiły się już parę dni temu, pisali o tym koledzy z Polygamii i Gamezilli, przy czym ku mojemu zdziwieniu zarówno większość czytelników w komentarzach  (a także pewien redaktor) wykazali się bardzo infantylnym podejściem do tematu. Dominował wielkopanieński głos że “ja płacę a jeszcze muszę reklamy oglądać”.

Po pierwsze – nic nie muszę, bo jak chce grać bez reklam to włączam konsole i zapierdalam w grę a nie się błąkam po egzotycznych manowcach dashboarda. I tak długo jak reklamy nie będą nam w tym przeszkadzały, dla mnie git.

Po drugie – nie znam żadnych nowoczesnych mediów za które płacisz i NIE masz reklam. Kablówka – płacisz, masz reklamy. Canal + – płacisz i masz reklamy (poprawcie mnie jeśli się mylę, bo mam n-ke – i też mam reklamy). Kupuję gazetę – reklama co drugą stronę. Oczywiście jak gazeta ma szczęście i dobry dział sprzedaży – bo wśród buntowniczej młodzieży która w szkole ma religię zamiast ekonomii czy marketingu pokutuje przekonanie że o tym ile będzie reklamy w gazecie decyduje redakcja.

Po trzecie – Microsoft nie po to inwestował tyle pieniędzy w budowę swojej marki i platformy do gry, żeby teraz piłować pod sobą gałąź i dokładać do interesu. Cały Xbox i jego pulpit idzie w stronę multimedialnego okna informacyjno-rozrywkowego,  więc naturalnie reklamy przyjdą tam, bo tam będzie target, którego reklamodawca już przez telewizję nie złapie. No ale jak komuś konsola od dwóch czy trzech lat wyświetla czarną dziurę i parę ikonek wielkości pudełka zapałek, to może tego nie łapać i się oburzać… Oczywiście, kokosów z takiego nośnika nie będzie, przynajmniej na razie, ale rozpaczanie nad tym że gdzieś tam ktoś puścił spot jest po prostu śmieszne.

To, co za to nie jest śmieszne, to mój ostatni dźwięk z tytułu tego wpisu – eeeeeeeeeeeh. Eeeh długie, lekko wkurwione, mocno rozczarowane i doprawione dobrze znanym przygnębieniem. Po raz kolejny poczułem się jak obywatel EU drugiej kategorii.

Games on Demand – największa nowość tego update’u czyli całkiem świeże tytuły z najwyższej półki dostępne jako DLC, do kupienia kartą lub punktami MS. Bioshock, Mass Effect, NFS Underground i wiele wiele innych. Trzy próby kupna – trzy porażki. Nie mogę wydać kasy. Nie mogę kupić przez internet legalnie gry, która zalega równie legalnie trzy ulice dalej w sklepie na półce. Od dwudziestu lat nie ma tym kraju komuny, od przynajmniej dziesięciu ludzi stać na takie same samochody, wakacje, ciuchy czy gadżety jak ludzi w całej Europie a ja nadal się czuję jakbym utknął gdzieś w Albanii czy Białorusi.

Eeeh.

Od razu zaznaczę, że jestem szczerym fanem hardware’u spod marki Microsoft, a konkretnie jego jakości. Swego czasu latałem intensywnie myśliwcami w BF1942 i szybko skatowałem na tej grze trzy topowe modele Logitecha, by w końcu znaleźć sprzęt niezawodny, czyli niedostępnego już w sprzedaży MS SideWinder Precision, którego trzymam do tej pory. Podobnie jest z myszką do laptopa MS Arch – urządzenie sprytne, trwałe, niezawodne i do tego naprawdę wyglądające kozacko.

Jeśli chodzi o kierownicę do X360 wielkiego wyboru nie miałem – w grę wchodził albo Logitech Drive FX albo oryginalny sprzęt od wujka Billa. Od początku byłem przekonany do tego drugiego wariantu, ufam bowiem że najlepszą kombinacją będzie święta trójca jednego wyznania : konsola, gra i kierownica od tego samego producenta. Mówiąc o grze, myślę bowiem o Forza2, gdyż jak pisałem wcześniej uważam że jest to najlepszy symulator wyścigowy na tego nextgena.

Przejdźmy już do rzeczy. Zaznaczę od razu: specem od ścigałek nie jestem, fachowcem od kierownic tym bardziej. Jestem zwykłym graczem, a przy okazji posiadaczem prawa jazdy od lat prawie 20. Z tej perspektywy oryginalna kierownica Microsoftu do X360 wydaje mi się dobrym, solidnym sprzętem a zabawa z nią sprawia dużo frajdy (mam nadzieję że tym zdaniem wygram konkurs Sztampa Roku…). Ale taka jest prawda.

To co spodobało mi się najbardziej od samego początku, to fakt że kierownica zaprojektowana została pod gracza konsolowego. A więc takiego, który lubi rozwalić się wygodnie na kanapie przed wielkim telewizorem, gdzie raczej próżno szukać miejsca na wysoki blat stołowy. Tak przynajmniej jest u mnie w domu i cieszę się, że nie muszę przemeblowywać salonu na czas wyścigowej sesyjki.

Kierownica ma dwa miłe dla gracza patenty, które umożliwiają komfortową grę z poziomu sofy. Pierwszym z nich jest podstawa kierownicy, ukształtowana trochę jak odwrócony ślizgiem do góry snowboard. Zagięcia na końcówkach zapewniają dobrze trzymanie o zewnętrzną stronę ud, co pozwala bardzo wygodnie grać z kierownicą “na kolanach”.

W tym też celu spłaszczono dolną część koła kierownicy, a więc tak długo jak dobre wyniki na torze nie spowodują wzwodu, możemy grać bez obawy o otarcie przyrodzenia.

Naturalnie, dla tych którzy chcą zamontować kierownicę na stałe do stołu lub jakiegoś stojaka jest dokręcany uchwyt z przyciskiem szybkiego odłączania. Niestety, moja ława w salonie jest za gruba z boku aby przetestować ten patent  w realu – cały czas gram z kierownicą na kolanach i nie czuję potrzeby większej stabilizacji, więc uchwyt spoczywa cały czas w pudełku od kierownicy.

Drugim praktycznym patentem jest podstawa panelu z pedałami. Zakończona jest ona od strony gracza otworem, w którym umieszczamy pięty, dzięki czemu nie przesuwa się ona po ziemi w trakcie naciskania gazu i hamulca. Pomysłowe i praktyczne, dodatkowo pozwala złożyć obie części kierownicy w sposób ułatwiający przenoszenie i składowanie.

Do pozostałych elementów kierownicy też nie mam uwag: przyciski są tam gdzie powinny (analogicznie do pada), może tylko trochę trudno trafić w malutki “start” i “back”. Łopatki do sekwencyjnej  zmiany biegów umieszczone są w odpowiedniej odległości od kierownicy i chodzą bez zarzutu. Samo koło kierownicy ma lekki luz w płaszczyźnie góra/dół ale jest to wychylenie minimalne. Kolejny praktycznym patentem jest możliwość podłączenia do podstawy kierownicy oryginalnego Xboxowego head-seta do komunikacji z innymi graczami.

Kierownica łączy się z konsolą bezprzewodowo i może być zasilana standardową baterią z pada. Jednak aby doświadczyć efektów force-feedback czyli wstrząsów, drgawek i szarpania się z kółkiem, należy podpiąć kierownicę do prądu. Pedały połączone są z kierownicą kablem i nie wymagają osobnego zasilania – oczywiście nie oferują też FF (nie wiem czy w ogóle coś takiego jest możliwe …?).

W grze (testowałem na razie w Midnight Club LA i Forza 2) sprzęt sprawuje się bez zarzutów. Szczególnie w Forzie silny force-feedback rozwija skrzydła, wyłapując każdą nierówność na torze, utratę przyczepności, itd. Dodajmy tutaj przy okazji, że podobnych wrażeń konkurencyjne kierownice podobno nie dostarczą, gdyż MS zastrzegł sobie część wsparcia tej funkcji tylko dla swojego hardwaru (lub coś w tym stylu, liczę na niezawodnych komentatorów naszego bloga na rozwinięcie tematu).

Tak czy siak, gra mi sie znakomicie, a dzięki kierownicy zakurzone już lekko wyścigówki wróciły w wielkim stylu na rozkład jazdy tej wiosny. Polecam !

PS. Za kierownicę dałem 459 PLN w Saturnie. Empik jest mniej drapieżny i czardżuje 399, ale niestety już jej tam w Warszawie nie mogłem namierzyć. Chociaż nie: uwaga na ostatni, używany model w Galerii Mokotów – to jakiś odpad z serwisu, nie wiem w ogóle jak można coś takiego wystawić na sprzedaż…

O grach wypowiem się w osobnych wpisach (rozgrzebane mam z synkiem Little Big Planet – znakomite to jest zresztą – oraz Uncharted i Heavenly Sworda), tutaj tylko parę słów o samej konsoli.

Po pierwsze, jest piękna. Mój Xbox z płaczem schował się za telewizorem, gdy zobaczył pięknie połyskujący chlebak, a ja musiałem chlebak osłuchać, żeby uwierzyć, że pracuje i że właśnie kręci płytką. Szalenie podoba mi się też poziomo-pionowe menu, chociaż to takie jednak masochistyczne upodobanie do prostej formy, bo xboxowe jest bardziej funkcjonalne, a także – czy raczej przede wszystkim – lepiej pokazujące to, co można od Microsoftu kupić. Od Sony nic nie chciałem kupić, wszedłem do sklepu i się zagubiłem, chociaż doceniam przeliczanie cen na złotówki. Czuję się wtedy nieco mniejszym celem zagrywek psychotechnicznych, niż gdy sprzedaje mi się coś “za żetony”.

Drugie wrażenie – nieco przedwcześnie o tym sklepie napisałem, fakt – to internet. Przeglądarka, za pomocą której mogę sobie poczytać Onet – Microsofcie drogi, jak mogłeś nie dać czegoś tak przyjemnego w podstawowym pakiecie? Podoba mi się też, że nie sprzedaje mi się antenki do wifi za 300 pln, moduł wbudowany jest w konsolę i działa bez zarzutu.

Trophiesy - pomysł taki sobie, wykonanie bardzo, bardzo złe

Z zaskoczeniem przyjąłem za to to, jak KAPITALNIE PS3 sprawdza się w roli media center. Synchronizacja z pecetem przebiega bez żadnych idiotycznych tokenów i kodów (jak na Xie), a przepływ danych jest po prostu błyskawiczny. Przeglądanie fotek za pomocą pada rządzi, co ciekawe, PS3 bez najmniejszego ziewnięcia obraca nawet ogromne fotki w ułamku sekundy.

Wygląda fachowo, ale wygodny niestety już nie jest

Abstrahując od wszystkich błędów (ale i sporo zalet opisałem!), konsola jest fajna. Wykonanie ma ponadprzeciętne, sprawdza się jako mediacenter, jest nieprawdopodobnie cicha. Będzie dobrym uzupełnieniem Xboxa. Uwaga dla rodziców – gdy obie konsole stoją pionowo i obok siebie, do Xa wkłada się płytki nadrukiem “od siebie”, a do PS3 – “do siebie”. Efekty mogą być opłakane. A i tłumaczenia trudne.

Spusty w kontrolerze PS3 to chyba największa jego bolączka dla fanów FPSów, rajdówek i bijatyk, w których pociągnięcie za trigger wykańcza skomplikowanego kombosa. Nie wiadomo dlaczego, japońscy inżynierowie zadecydowali, że spusty w padzie do Playstation będą miały odwrotny kąt zagięcia niż tysiące innych cyngli stosowanych od dziesięcioleci w broni palnej i podobnych gadżetach do strzelania.

Ale nie wszystko stracone! Na szczęście jakiś obrotny biznesmen znalazł prosty sposób na wyjście z tej sytuacji. The Real Triggers (nazwa oryginalna) to proste i genialne w swojej konstrukcji plastikowe nakładki na oryginalne dolne spusty kontrolera PS3, znacznie ułatwiające ich użycie. Gadżecik kosztuje w internecie 6-9 $, co przy koszcie wytworzenia rzędu paru centów musi przynosić wynalazcy ładną marżę.

Jaki z tego wniosek? Wystarczy znaleźć rynek gdzie zaciekle konkurują  dwie duże firmy wsparte rzeszami fanatyków, wsłuchać się w ujadania jednych i drugich, sprawdzić punktowane przez nich braki i minusy, stworzyć coś co wyjdzie im na przeciw i rzucić na rynek. Biznes gwarantowany…

PS. Podziękowania dla Eryka za udostępnienie powyższego bajeru.